مامن نکو آدمک آریاپناهی

بودن 1 مرا خاطره رویا برم!

دیدن معنا سرا در غم زیبا برم!

سّر حقیقت چنان می بردم در عجب!

نای توان نایدم صورت بی جا برم!

عاقبتم موعدی تا به عقوبت رسم!

چون که بود دنیوی فکر نفس ها برم!

گشته مهیا مرا فرصت چون روشنی!

کز دل شب ظلمتی روشن دارا برم!

جان مرا آرزو خدمت کوتان 1!

ره به درستی برم سوی وزش ها برم!