دم و لحظه آریاپناهی آدمک

هر دم پی هر لحظه من منتظرت بودم

چون عشق و شکوفایی مبهوت لبت بودم

با روی تری شویم غم را ز دو چشمانم

کز در گذر عمری من ماه شبت بودم

تا غم نشود پیدا بر صورت زیبایت

تابیدم و تابیدم روشن ز رخت بودم

ای صبح سحر بادی آید سخنی جایی

تا این سخن نابم آید به غمت بودم

دردی به سخن دارم زان غم دمکا ماتم

هر لحظه ی جانانم من در تپشت بودم