نیک رو آریاپناهی آدمک

به روای نیک رویت ز هوای غم فراری

که نه صبح ما درخشد ز طلایه های جاری

به دری چو بیم واهی خبرم خیال راهی

به کرانه های روشن ز دمی نفس کناری

همه ماتمی که دارم ز غمت رسای منزل

که چو در سرای کویت نگهی به اختیاری

به من فقیر عاشق برسان ز مهر نیکی

شود از نوای سازم غزلی به سوز ، باری

دمک ار دمی بیانی رود از کلام آنی

برسان هر صدایی غم عاشقم سپاری